جام کوردی - «عادل عبدالقادر»، نویسنده و تحلیل‌گر مسائل سیاسی، در مصاحبەای مطبوعاتی، با اشاره به اظهارات اخیر نچیروان بارزانی، رئیس اقلیم کردستان پیرامون فعالیت احزاب اپوزیسیون مسلح مخالف ایران و تأثیر آن بر مناسبات تهران و اربیل، و همچنین مسئولیت احزاب سیاسی در جلوگیری از تشدید تنش‌ها، اظهار داشت: «اظهارات رئیس اقلیم کردستان نشان‌دهنده درک واقع‌بینانه از تحولات سیاسی و پایبندی عملی اقلیم به اصول حسن همجواری است. پیام محوری این مواضع آن است که اقلیم کردستان هرگز نمی‌خواهد بخشی از درگیری‌ها و جنگ‌های منطقه‌ای، به‌ویژه تقابل میان آمریکا و ایران باشد و اجازه نخواهد داد خاکش به خاستگاه یا منبعی برای تهدید علیه هیچ طرفی، به‌خصوص جمهوری اسلامی ایران، تبدیل شود. از منظر امنیتی، این موضع‌گیری گامی بنیادین در راستای تنش‌زدایی، حفظ توازن منطقه‌ای و دور نگه داشتن اقلیم از آتش بحران است.»
وی افزود: «من در بخش‌هایی از این سخنان کاملاً با ایشان هم‌نظرم؛ زیرا بخش عمده‌ای از فرماندهان سیاسی و نظامی اپوزیسیون ایرانی با اتخاذ مواضع و انتشار پیام‌های تنش‌زا، نقش مخربی در تلاش برای شعله‌ورتر ساختن آتش جنگ در جهت تأمین منافع و برنامه‌های جریان‌های منطقه‌ای ایفا کرده‌اند.»
فعالیت گروه‌های مسلح، حاکمیت و امنیت اقلیم را به خطر می‌اندازد
این کارشناس سیاسی در پاسخ به این پرسش که «آیا فعالیت گروه‌های مسلح مخالف ایران می‌تواند امنیت و ثبات اقلیم کردستان عراق را به خطر بیندازد؟» تصریح کرد: «بله، بدون تردید. وجود هرگونه تحرک مسلحانه یا نظامی در خاک اقلیم بر علیه کشورهای همسایه، مستقیماً امنیت اقلیم کردستان را تهدید می‌کند. این قبیل اقدامات، به طرف‌های درگیر بهانه و مشروعیت لازم را برای هدف قرار دادن و بمباران مناطق مختلف اقلیم، برهم زدن ثبات اقتصادی و ایجاد رعب و ناامنی در میان غیرنظامیان می‌دهد. علاوه بر این، ممکن است در قالب واکنشی بازدارنده، منجر به اعمال تحریم‌های اقتصادی یا تشدید فشارهای سنگین سیاسی بر کیان اقلیم شود.»
وی خاطرنشان کرد: «مسئولیت اصلی احزاب سیاسی کردستان در این مقطع حساس آن است که منافع ملی و مصالح عمومی را بر منفعت‌های محدود و زودگذر حزبی ارجحیت دهند. همه طرف‌ها باید درک کنند که حفاظت از هویت و تمامیت اقلیم در برابر تهدیدات پیرامونی، مستلزم وحدت و پرهیز از کشیده شدن به تنش‌های سیاسی و نظامی آسیب‌زاست. تهران و اربیل باید مسائل را صرفاً از مجرای گفت‌وگو حل‌وفصل کنند و احزاب نباید اجازه دهند خاک کردستان قربانی آتش‌افروزی‌ها شود.»
نمی‌توان هم‌زمان به دنبال رفاه خود و تولید ناامنی برای همسایگان بود
عبدالقادر در ادامه تأکید کرد: «به هیچ وجه منطقی و پذیرفته نیست که مردم کردستان از یک‌سو به دنبال ثبات، توسعه اقتصادی و مناسبات دوستانه و متوازن با همسایگان باشند، و از سوی دیگر خاک منطقه به کانون بحران‌سازی و تولید تنش برای کشورهای همجوار بدل شود. استفاده از اراضی اقلیم برای تهدید یا اجرای عملیات ضد همسایگان، خسارات جبران‌ناپذیری به شهروندان عادی دو طرف وارد ساخته و تبعات اجتماعی و تحریم‌های سنگین اقتصادی را به دنبال خواهد داشت؛ پیامدی که در نهایت، هزینه سنگین آن را تنها مردم اقلیم کردستان پرداخت می‌کنند.»
سه گام راهبردی دولت اقلیم برای مدیریت وضعیت مرزها
این تحلیل‌گر سیاسی در پاسخ به این سؤال که حکومت اقلیم چه تدابیری باید برای عدم تبدیل خاک خود به میدان منازعه اتخاذ کند، تشریح کرد:
دولت برای دستیابی به این مهم باید سه اقدام اساسی انجام دهد:
۱. انسداد و کنترل شدید مرزها: ممانعت از تحرکات غیرقانونی نیروهای مسلح و باندهای قاچاق سلاح در سراسر نوار مرزی.
۲. اجرای دقیق توافق‌نامه‌های امنیتی: همکاری و تعهد کامل به توافق‌نامه امنیتی امضاشده میان بغداد و تهران با هماهنگی اقلیم جهت پایان دادن به بحران حضور گروه‌های مسلح.
۳. دیپلماسی فعال و اطمینان‌بخش: ارسال پیام‌های اطمینان‌بخش و قاطع به همسایگان مبنی بر اینکه اقلیم نه تنها تهدیدی برای آن‌ها نخواهد بود، بلکه در سایه دیپلماسی متوازن، خواهان احترام متقابل به حاکمیت سرزمینی است.»
امنیت مرزها؛ الزام و نیازی راهبردی برای مردم اقلیم
وی در خصوص جایگاه امنیت مرزی میان ایران و اقلیم کردستان اظهار داشت: «یقیناً حفاظت از امنیت مرزها تنها مطالبه تهران نیست، بلکه نیازی مبرم و حیاتی برای خود مردم اقلیم کردستان است. مرزهای امن به معنای جریان زندگی پایدار، محافظت از ساکنان روستاهای مرزی در برابر درگیری‌ها و رونق تعاملات اقتصادی و تجاری گسترده میان دو طرف است؛ تجارتی که شریان حیاتی معیشت مردم این منطقه محسوب می‌شود.»
سازش بر سر امنیت به نام «مبارزه»، به سود مردم کُرد نیست
عادل عبدالقادر در پایان یادآور شد: «پیام من به تمامی احزاب و جریان‌ها این است که با رفتارهای نسنجیده، آرامش و ثبات اقلیم را فدا نکنند. تاریخ گواهی می‌دهد که مردم کُرد همواره بیشترین تاوان را در آتش رقابت‌های منطقه‌ای و دسیسه‌چینی قدرت‌ها پس داده است. اکنون زمان آن رسیده که منافع مردم در کانون تمامی راهبردها قرار گیرد. قربانی کردن امنیت اقلیم و دستاوردهای تاریخی که حاصل خون هزاران شهید است زیر پوشش شعارهای "مبارزه"، هیچ خدمتی به آرمان‌های کُردها نخواهد کرد و فرجامی جز تخریب و ویرانی به دنبال نخواهد داشت.»
مصاحبە از روانگە