به گزارش جام کوردی، کرمانشاه با داشتن بیش از ۳۷۰ کیلومتر مرز مشترک با عراق، سال‌هاست دروازه غربی تجارت ایران شناخته می‌شود، اما این دروازه هنوز به معنای واقعی کلمه باز نشده است.

از مرزهای فعال استان، از سومار تا خسروی، کالاهایی چون میلگرد، کاشی و سرامیک، میوه و تره‌بار، سنگ ساختمانی، اوره و نخود به عراق صادر می‌شوند.

این اعداد در ظاهر چشمگیرند، اما پشت آن‌ها واقعیتی تلخ پنهان است؛ صادرات در کرمانشاه نه بر اساس فرصت، بلکه گاه با تحمل موانع متعدد انجام می‌شود.

مشکل از آنجاست که صادرکننده بیش از آنکه درگیر رقابت با رقبای منطقه‌ای باشد، درگیر دیوارهای داخلی است.

از رفع تعهدات ارزی پیچیده و چندنرخی بودن ارز گرفته تا قوانین متغیر و انسدادهای ناگهانی صادرات؛ همه این‌ها سرمایه و انگیزه را فرسوده می‌کنند.

در چنین شرایطی، بسیاری از صادرکنندگان ترجیح می‌دهند میدان را ترک کنند تا در مواجهه با ضرر، بوروکراسی و بی‌ثباتی، زیان نبینند.

کرمانشاه به‌عنوان استانی با ظرفیت عظیم تولید و مرز مشترک با عراق، می‌تواند نقشی راهبردی در تجارت منطقه‌ای ایفا کند.

اما تحقق این نقش، بدون اصلاح سیاست‌های ارزی، تسهیل رویه‌های گمرکی و بهبود زیرساخت‌های مرزی ممکن نیست.

اینجا جایی است که دولت باید از نگاه نظارتی به نگاه حمایتی برسد؛ نه با شعار، بلکه با اقدام.

اگر قرار است «صادرات» موتور رشد اقتصاد ایران باشد، کرمانشاه باید موتور روشن این حرکت در غرب کشور شود نه در گفتار، بلکه در عمل.

لیلا سعدوندی
کد:۱۴۰۴/۱۰۱