به گزارش جام کوردی، زیبایی‌های کردستان و کرمانشاه گردشگران زیادی را به‌سوی خود جذب کرده است؛ به‌ویژه در سال‌های اخیر که جشن‌ها و مراسم‌های مختلف و بازتاب آن‌ها در فضای مجازی باعث شناساندن بیشتر جاذبه‌های فرهنگی و تاریخی این دو استان کُردنشین شده است.

در این میان، تورلیدرها یا راهنمایان گردشگری در استان‌های مختلف، نقش برجسته و پررنگی در معرفی این دو استان داشته‌اند و مسافران زیادی را به‌سوی دیدنی‌های کرمانشاه و کردستان سوق داده‌اند.

فائزه همایون، تور لیدر استان فارس که اخیرا به کرمانشاه سفر کرده با شوق و ذوق زیادی از کرمانشاه و کردستان حرف می‌زد. با وی به گفتگو نشسته‌ایم تا نظرش را بیشتر جویا شویم.

-ابتدا خودتان را معرفی کنید
من فائزه همایون هستم؛ اهل شیرازم؛ شهری که با شعر حافظ و سعدی، باغ‌های زیبا و فرهنگ غنی‌اش همیشه در یاد می‌ماند. سفیر فرهنگی میهن عزیزم ایران و فارغ‌التحصیل رشته مدیریت گردشگری هستم. از سال ۱۳۹۵ در حوزه گردشگری فعالیت داشته‌ام و در این سال‌ها تجربه‌های مختلفی در بخش‌های مختلف صنعت گردشگری کسب کرده‌ام. حدود یک سال است که به‌طور تخصصی‌تر در حوزه راهنمایی تور و پژوهش در فرهنگ اقوام ایرانی فعالیت می‌کنم.

-دلیل توجه شما به کردستان و کرمانشاه چه عواملی بوده؟
در سال‌های اخیر، استان‌های کرمانشاه و کردستان به‌طور ویژه‌ای مورد توجه ایران‌گردان قرار گرفته‌اند. این مناطق به خاطر تاریخ غنی، طبیعت چشم‌نواز و فرهنگ و آداب و رسوم مردم کردزبان، جایگاه ویژه‌ای در گردشگری ایران دارند. بسیاری از مسافران تنها یک‌بار به این منطقه سفر نمی‌کنند و چندین‌بار در طول سال برای تجربه دوباره زیبایی‌ها و حال‌وهوای خاص آن‌ها راهی غرب ایران می‌شوند.

-مهم‌ترین جذابیت این دو استان از نگاه مسافران‌ چیست؟
کردستان و کرمانشاه، به‌ویژه به دلیل آثار ثبت‌شده جهانی یونسکو و تنوع طبیعی و فرهنگی، از مقاصد منحصربه‌فرد گردشگری ایران هستند. در کرمانشاه، مجموعه جهانی بیستون با نقش‌برجسته داریوش و محوطه تاریخی گسترده و طاق‌بستان به‌عنوان یادگار ارزشمند دوره ساسانی، بازارهای سنتی و تنوع اجتماعی بخش مهمی از جذابیت منطقه را تشکیل می‌دهند. همچنین منظر فرهنگی ـ تاریخی هورامانات که بین کرمانشاه و کردستان و اقلیم کردستان مشترک است، نمونه برجسته‌ای از همزیستی انسان و طبیعت و معماری پلکانی است. در کردستان نیز زیبایی‌های فرهنگی و طبیعی، به‌ویژه برخورد مردم، از جذابیت‌های خاص آن است. در کنار میراث‌های جهانی، طبیعت بکر منطقه هم جذابیت زیادی دارد؛ از جنگل‌های بلوط زاگرس و دریاچه زریوار گرفته تا رودخانه سیروان و کوه‌های شاهو.

-یکی از جذابیت‌های این دو استان منظر فرهنگی منطقه است. نگاه شما به این مسئله چگونه است؟
فرهنگ مردم کرد بخش مهم دیگری از تجربه سفر است؛ موسیقی مقامی، آیین‌های محلی، پوشاک کردی و مهمان‌نوازی گرم مردم، غذاهای محلی مانند کلانه، قاورمه، دنده‌کباب و خورشت خلال، و صنایع‌دستی مثل گلیم، جاجیم و ساز تنبور، همگی تجربه فرهنگی منطقه را غنی می‌کنند. استادانی مانند حسن زیرک در گذشته و استادان معاصر همچون شهرام ناظری و گروه‌هایی مانند کامکارها، نقش مهمی در حفظ و تداوم هنر و فرهنگ سنتی این مناطق داشته‌اند.

-کردها از دیدگاه شما چطور مردمانی هستند؟
مردم کرد از نگاه من و گردشگران، جامعه‌ای مهمان‌نواز، صمیمی و بی‌آلایش با هویت فرهنگی قوی توصیف می‌شوند. آن‌ها با استقبال گرم، حفظ سنت‌ها و دلبستگی عمیق به سرزمین خود، تجربه‌ای انسانی و متفاوت برای مسافران ایجاد می‌کنند که سفر به کردستان و کرمانشاه را جذاب و خاطره‌انگیز می‌سازد.

-کدام جاذبه این مناطق برای شما به‌عنوان تور لیدر جذاب‌تر است؟
در میان تمام این زیبایی‌ها، برای من هورامانات قشنگ‌ترین نقطه است. وقتی برای اولین بار آن‌جا بودم، حس کردم انگار به خانه خودم برگشته‌ام؛ خاک، طبیعت و سکوت کوه‌ها… همه‌چیزش گیرا و دلنشین بود. معماری پلکانی، فرهنگ زنده مردم و مهمان‌نوازی‌شان باعث شد از همان ابتدا حس تعلق عمیقی به این سرزمین پیدا کنم.

-اگر بخواهید کرمانشاه و کردستان را معرفی کنید چه می‌گویید؟
کردستان و کرمانشاه با طبیعت بکر، تاریخ غنی و فرهنگ زنده مردم، مناطق فوق‌العاده‌ای برای گردشگری هستند. مردم محلی بسیار مهمان‌نوازند و این ویژگی یکی از بزرگ‌ترین نقاط قوت سفر به این مناطق است.

-چه پیشنهادی برای تقویت گردشگری این مناطق دارید؟
آموزش‌های هدفمند می‌تواند کمک کند که خدمات گردشگری در کنار حفظ فرهنگ و آداب‌ورسوم محلی ارائه شود و مهمان‌نوازی با استانداردهای حرفه‌ای، در قالبی هماهنگ با سنت‌ها و سبک زندگی مردم تقویت شود. این ترکیب، تجربه‌ای اصیل، گرم و درعین‌حال راحت و حرفه‌ای برای گردشگران ایجاد می‌کند. در پایان هم اضافه کنم که این مناطق مهد تمدن و هنر اصیل ایران هستند و باید تلاش کنیم که این هنر را زنده نگاه داریم.

گفتگو از رضا جمشیدی
۱۴۰۴/۱۰۵