به گزارش جام کوردی، اظهارات اخیر معاون عمرانی استاندار کرمانشاه درباره کندی روند اجرای پروژه راه گیلانغرب ـ سومار از مسیر زلهزرد، بار دیگر این واقعیت را یادآوری کرد که توسعه مرزها تنها با افتتاح بازارچه، استقرار گمرک یا افزایش مبادلات تجاری محقق نمیشود.
تجارت در دنیای امروز بیش از هر چیز به زیرساخت وابسته است؛ زیرساختی که اگر وجود نداشته باشد، حتی بهترین موقعیتهای جغرافیایی نیز به مزیت اقتصادی تبدیل نخواهند شد.
سومار امروز در نقطهای ایستاده که میتواند به یکی از مهمترین کریدورهای تجاری ایران با عراق تبدیل شود.
این مرز به بغداد نزدیکتر از بسیاری از گذرگاههای دیگر است و هزینه و زمان حمل کالا به بخش مهمی از بازار عراق را کاهش میدهد. همین ویژگی باعث شده بخش قابل توجهی از صادرات به استانهای شرقی عراق از این مسیر انجام شود.
با این حال، وقتی مسیر دسترسی مناسب وجود نداشته باشد، بخشی از این مزیت رقابتی عملاً از بین میرود.
موضوع فقط تجارت نیست. در سالهای اخیر بارها از ظرفیت سومار برای تبدیل شدن به یک مرز اربعینی سخن گفته شده است.
فاصله کمتر این مرز تا شهرهای زیارتی عراق میتواند در آینده بخشی از بار ترافیکی زائران را از دوش سایر گذرگاهها بردارد. اما تحقق این هدف بدون جادهای استاندارد، ایمن و پرظرفیت امکانپذیر نخواهد بود.
این مرز اربعینی پیش از هر چیز به زیرساخت نیاز دارد و جاده، مهمترین حلقه این زنجیره است.
نکته مهمتر آنکه توسعه سومار صرفاً یک پروژه محلی یا شهرستانی نیست. این مرز میتواند به موتور محرک توسعه جنوب و غرب کرمانشاه تبدیل شود.
گیلانغرب، سومار و نفتشهر سالهاست هزینههای سنگین جنگ و محرومیتهای پس از آن را تحمل کردهاند.
امروز توسعه زیرساختهای ارتباطی میتواند بخشی از این عقبماندگی تاریخی را جبران کرده و زمینه جذب سرمایهگذاری، ایجاد اشتغال و رونق خدمات حملونقل و لجستیک را فراهم کند.
آنچه امروز نگرانی ایجاد کرده، نه کمبود مطالعات و نه فقدان اهمیت پروژه، بلکه فاصله میان وعدهها و اجراست.
مسئولان استانی بارها بر ضرورت تکمیل این محور تأکید کردهاند و حتی تأمین بخشی از موانع اجرایی و مالی نیز پیگیری شده است، اما خروجی میدانی همچنان با انتظارات فاصله دارد.
این در حالی است که در فضای رقابتی تجارت منطقهای، زمان یک عامل تعیینکننده است و هر تأخیر میتواند به از دست رفتن فرصتهای اقتصادی منجر شود.
کرمانشاه در سالهای اخیر تلاش کرده جایگاه خود را به عنوان دروازه تجارت ایران با عراق تثبیت کند.
اما حفظ این جایگاه نیازمند سرمایهگذاری مستمر در زیرساختهاست.
اگر قرار است سهم استان از بازار عراق افزایش یابد، اگر قرار است مرزهای جدید فعال شوند و اگر قرار است سومار به یک گذرگاه راهبردی تبدیل شود، جاده زلهزرد نباید به یکی دیگر از پروژههای طولانیمدت و فرسایشی کشور تبدیل شود.
سومار بیش از آنکه به شعار نیاز داشته باشد، به آسفالت، پل، ماشینآلات و کارگاههای فعال عمرانی نیاز دارد.
آینده این مرز نه در جلسات و گزارشها، بلکه در سرعت پیشرفت پروژهای رقم میخورد که میتواند مسیر توسعه غرب کرمانشاه را برای سالهای آینده تغییر دهد.
اختصاصی جام کوردی
۱۴۰۵/۱۰۱