به گزارش جام کوردی، مسئولان شهرداری اعلام کردهاند از ابتدای سال گذشته تا اواخر خرداد ۸۵۱ متکدی در کرمانشاه جمعآوری شدهاند که حدود ۹۰ درصد این افراد معتادان متجاهر هستند و تنها ۱۰ درصد نیازمند واقعی محسوب میشوند.
از سوی دیگر، بهزیستی میگوید مراکز ماده ۱۶ ظرفیت پذیرش ۲۰۰ نفر را دارند و اردوگاه چشمه سفید نیز فعال است.
اگر چنین ظرفیتی وجود دارد، اگر متولیان مشخص هستند و اگر جلسات متعدد برای ساماندهی برگزار میشود، پرسش اصلی اینجاست که چرا همچنان حضور متکدیان در سطح شهر به یکی از عادیترین تصاویر روزمره کرمانشاه تبدیل شده است؟
آنچه از سخنان مسئولان برمیآید، این است که همه دستگاهها بخشی از مسئولیت را پذیرفتهاند، اما خروجی نهایی همچنان رضایتبخش نیست.
شهرداری از دشواری جمعآوری سخن میگوید، بهزیستی از مقاومت متکدیان برای ترک این چرخه، استانداری بر همکاری دستگاهها تأکید میکند و معاون سیاسی استاندار نیز صراحتاً اذعان کرده است که اقدامات انجامشده متناسب با حجم مسئله نیست!
همین اعتراف نشان میدهد که مشکل اصلی، عدم اقدام نیست؛ بلکه فقدان یک برنامه مستمر، هماهنگ و نتیجهمحور است.
در این میان نباید از یک واقعیت مهم غافل شد؛ کرمانشاه تنها یک کلانشهر نیست. این استان یکی از مهمترین دروازههای زمینی کشور به عراق محسوب میشود و سالانه میزبان شمار زیادی از زائران، گردشگران، تجار و سرمایهگذاران عراقی است.
نخستین تصویری که بسیاری از این افراد از کرمانشاه میبینند، چهارراههایی است که متکدیان، کودکان کار و معتادان متجاهر حضور پررنگی در آنها دارند.
بدون تردید این وضعیت نه تنها زیبنده شهری با ظرفیتهای تاریخی، فرهنگی و گردشگری نیست، بلکه بر تصویر عمومی شهر و حتی احساس امنیت اجتماعی نیز اثر میگذارد.
از سوی دیگر، اگر همانگونه که مسئولان اعلام میکنند تنها ۱۰ درصد متکدیان نیازمند واقعی هستند، باید سازوکاری ایجاد شود که این افراد به سرعت شناسایی و زیر پوشش نهادهای حمایتی قرار گیرند تا ناچار به حضور در خیابان نباشند.
در مقابل، افرادی که تکدیگری را به یک شغل تبدیل کردهاند یا در قالب باندهای سازمانیافته فعالیت میکنند، نیازمند برخورد قانونی، مستمر و بدون وقفه هستند.
جمعآوری چندروزه و بازگشت دوباره آنان به سطح شهر، نه تنها مشکل را حل نمیکند، بلکه اعتماد عمومی به اثربخشی طرحها را نیز کاهش میدهد!
نکته دیگری که استاندار کرمانشاه به آن اشاره کرده، نقش مهم مردم است. زیرا تا زمانی که پرداخت پول در چهارراهها ادامه داشته باشد، چرخه تکدیگری نیز ادامه خواهد یافت.
البته این موضوع تنها با توصیه به مردم حل نمیشود؛ لازم است مسیرهای مطمئن و آسان برای کمک به نیازمندان واقعی معرفی شود تا شهروندان بدانند کمکهایشان مستقیماً به دست افراد مستحق میرسد، نه شبکههایی که از احساسات مردم کسب درآمد میکنند!
در خاتمه باید گفت تکدیگری، صرفاً یک معضل شهری نیست؛ مسئلهای اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و حتی امنیتی است که حل آن به ارادهای فراتر از برگزاری جلسات و اجرای طرحهای مقطعی نیاز دارد.
کرمانشاه برای حفظ شأن اجتماعی خود، تقویت صنعت گردشگری، ارتقای کیفیت زندگی شهروندان و ارائه تصویری شایسته به مهمانان داخلی و خارجی، بیش از هر زمان دیگر به یک برنامه دائمی، شفاف و پاسخگو برای ساماندهی این پدیده نیاز دارد؛ برنامهای که موفقیت آن نه با تعداد جلسات و آماردهی، بلکه با خلوت شدن چهارراهها از متکدیان سنجیده شود.
اختصاصی جام کوردی
۱۴۰۵/۱۰۱