- به گزارش جام کوردی، علی احمدیان، متولد فروردین ۱۳۷۳، فعالیت جدی خود در عرصه عکاسی را از تابستان ۱۴۰۱ و با شرکت در کلاس‌های انجمن سینمای جوانان کرمانشاه آغاز کرده است. او تاکنون در حوزه‌های عکاسی تئاتر، پرتره محیطی و عکاسی صحنه‌پردازی‌شده فعالیت داشته و تجربه حضور در نمایشگاه تصویر سال ۱۴۰۳، هفته‌های فیلم و عکس انجمن سینمای جوان کرمانشاه، جشنواره‌های بین‌المللی عکاسی در کره جنوبی و آفریقای جنوبی و برگزاری نمایشگاه انفرادی «عکس تئاتر شانو» را در کارنامه خود دارد. آنچه در ادامه می‌خوانید، گفت‌وگوی جام کوردی با این عکاس کرمانشاهی درباره مسیر حرفه‌ای، نگاه هنری، ظرفیت‌های فرهنگی استان، چالش‌های فعالیت در این عرصه و چشم‌انداز آینده عکاسی هنری است.
جام کوردی: لطفاً خودتان را معرفی کنید و از مسیر ورودتان به دنیای عکاسی بگویید. چند سال است به‌صورت حرفه‌ای فعالیت می‌کنید و تاکنون در چه زمینه‌هایی از عکاسی هنری فعالیت داشته‌اید؟ آیا در نمایشگاه‌ها، جشنواره‌ها یا رویدادهای هنری حضور داشته‌اید؟
- -علی احمدیان هستم، متولد فروردین ۱۳۷۳. از تابستان ۱۴۰۱ و با شرکت در کلاس‌های عکاسی انجمن سینمای جوان کرمانشاه، عکاسی را به‌صورت جدی آغاز کردم. در ادامه نیز با حضور در کلاس‌های آنلاین عکاسی، فراگیری این هنر را ادامه دادم و همچنان در مسیر یادگیری و کسب تجربه هستم.
در شاخه‌های عکاسی هنری، بیشترین فعالیت من در زمینه عکاسی تئاتر، پرتره محیطی و عکاسی صحنه‌پردازی‌شده بوده است.
در این مدت، در نمایشگاه تصویر سال ۱۴۰۳ و دهمین و یازدهمین هفته فیلم و عکس انجمن سینمای جوان کرمانشاه حضور داشته‌ام. همچنین آثارم در چند جشنواره خارجی، از جمله جشنواره اینچئون کره جنوبی در سال ۲۰۲۶ و جشنواره عکاسی کیپ‌تاون آفریقای جنوبی (Cape Town Photo Festival) در سال ۲۰۲۶ ارائه شده است.
یکی دیگر از تجربه‌های مهم من، برگزاری نخستین نمایشگاه انفرادی عکس‌هایم در فروردین ۱۴۰۴ در کرمانشاه بود. این نمایشگاه با عنوان «عکس تئاتر شانو» برگزار شد و فرصتی برای ارائه بخشی از آثارم در حوزه عکاسی تئاتر فراهم کرد.
جام کوردی: از نظر شما عکاسی هنری چه تفاوتی با عکاسی معمولی دارد؟ تلاش می‌کنید از طریق عکس‌هایتان چه مفهومی را به مخاطب منتقل کنید و چه ویژگی‌هایی به آثار شما هویت و امضای شخصی می‌بخشد؟
- -به نظر من، تفاوت عکاسی هنری با عکاسی معمولی در نوع نگاه است. در عکاسی هنری، عکاس چیزها و ایده‌هایی را می‌بیند و طراحی می‌کند که با نور و ترکیب‌بندی در هم می‌آمیزند؛ عناصری که ممکن است از نگاه یک عکاس معمولی پنهان بمانند.
در عکس‌هایم تلاش می‌کنم مفاهیمی مانند زنان، شادی، صلح و انسانیت را به مخاطب منتقل کنم. برای من، حضور انسان‌ها در عکس‌ها اهمیت بیشتری از حضور معماری، اشیا و طبیعت بی‌جان دارد. به همین دلیل، انسان و مفاهیم مرتبط با زندگی و تجربه‌های انسانی جایگاه ویژه‌ای در نگاه عکاسانه‌ام دارند.
البته هنوز در حال کسب تجربه هستم و تلاش می‌کنم به‌مرور زمان به امضای شخصی خودم در عکس‌هایم برسم. فکر می‌کنم این موضوع به زمان نیاز دارد و باید در جریان فعالیت، تجربه‌اندوزی و شناخت بیشتر شکل بگیرد.
جام کوردی: کرمانشاه با طبیعت، معماری تاریخی، فرهنگ بومی و زندگی اجتماعی متنوع خود ظرفیت‌های زیادی برای عکاسی دارد. کدام‌یک از این جلوه‌ها بیشتر توجه شما را به خود جلب کرده و چقدر تلاش کرده‌اید هویت فرهنگی و زیبایی‌های این منطقه را در آثار خود بازتاب دهید؟
- -در میان جلوه‌های فرهنگی کرمانشاه، موسیقی بومی، به‌ویژه دف و تنبور، و همچنین لباس کردی بیش از همه توجه مرا به خود جلب کرده‌اند.
در حال حاضر، مشغول کار روی مجموعه‌ای از عکس‌ها با همین موضوع هستم تا بتوانم در حد توان و نگاه خودم، فرهنگ بومی کرمانشاه را در آن بازتاب دهم و بخشی از هویت فرهنگی این منطقه را از طریق عکاسی به مخاطبان نشان دهم.
جام کوردی: فعالیت حرفه‌ای در حوزه عکاسی هنری در کرمانشاه با چه چالش‌هایی روبه‌روست؟ مشکلات اقتصادی، هزینه تجهیزات، محدودیت فرصت نمایش آثار یا کمبود حمایت‌های فرهنگی تا چه اندازه بر فعالیت عکاسان تأثیر می‌گذارند؟
- -یکی از بزرگ‌ترین مشکلات و چالش‌های عکاسی هنری در کرمانشاه، مسائل اقتصادی است. خرید تجهیزات عکاسی و چاپ عکس برای برگزاری نمایشگاه هزینه‌های زیادی دارد و نهاد یا ارگانی هم برای حمایت مالی از عکاسان وجود ندارد.
این مسئله باعث شده است که عکاسان برای ارائه آثار خود با دشواری روبه‌رو شوند. وقتی هنرمند برای تولید اثر، تهیه تجهیزات و چاپ عکس هزینه می‌کند، اما امکان مناسبی برای عرضه آثارش ندارد و از حمایت مالی نیز برخوردار نیست، ادامه فعالیت برای او دشوارتر می‌شود.
به اعتقاد من، این شرایط به‌تدریج انگیزه عکاسان را برای ارائه آثار و حتی خود عکاسی کردن کمرنگ می‌کند. اگر قرار باشد عکاسی هنری در کرمانشاه رشد کند، باید برای مشکلات اقتصادی و فراهم کردن امکان نمایش آثار هنرمندان چاره‌ای اندیشیده شود.
جام کوردی: به نظر شما عکاسی هنری در کرمانشاه چه جایگاهی دارد و مخاطبان تا چه اندازه با این هنر ارتباط برقرار می‌کنند؟ برای افزایش علاقه عمومی به عکاسی هنری و حمایت از هنرمندان این حوزه، چه اقداماتی ضروری است؟
- -در حال حاضر، عکاسی در کرمانشاه، چه در حوزه هنری و چه در سایر زمینه‌ها، تا حد زیادی به فضای مجازی محدود شده است. مخاطبان اصلی آثار عکاسی در این فضا بیشتر فعالان هنری و خود عکاسان هستند و ارتباط این آثار با عموم مردم چندان گسترده نیست.
بسیاری از مردم عکاسی را بیشتر در چارچوب عکس‌های مراسم عروسی و تولد یا عکس‌های پرسنلی می‌شناسند و با ظرفیت‌های عکاسی هنری آشنایی چندانی ندارند. به همین دلیل، آثار هنری عکاسان کمتر در معرض دید عموم قرار می‌گیرد و فرصت ارتباط گسترده‌تر با مخاطبان را پیدا می‌کند.
به نظر من، برای آشنایی بیشتر مردم کرمانشاه با عکاسی هنری، باید امکان دیده شدن این آثار در فضاهای عمومی فراهم شود. برای مثال، شهرداری می‌تواند با چاپ و نصب عکس‌های هنری روی دیوارهای سطح شهر، زمینه آشنایی مردم با این هنر را فراهم کند.
همچنین شرکت‌ها و ارگان‌ها می‌توانند به‌عنوان حامی مالی یا اسپانسر در برگزاری نمایشگاه‌های عکاسی مشارکت کنند. چنین حمایتی هم به برگزاری نمایشگاه‌ها کمک می‌کند و هم فرصتی به وجود می‌آورد تا آثار عکاسان بیشتر دیده شوند و ارتباط میان هنرمندان و مردم گسترش پیدا کند.
جام کوردی: با گسترش عکاسی دیجیتال و ابزارهای هوش مصنوعی، آینده عکاسی هنری را چگونه می‌بینید؟ همچنین، مهم‌ترین برنامه‌ها و اهداف شما برای ادامه فعالیت حرفه‌ای چیست و دوست دارید آثار آینده‌تان چه جایگاهی در هنر کرمانشاه و ایران پیدا کنند؟
- -با گسترش هوش مصنوعی، به نظرم باید به دنبال راه‌هایی باشیم که این فناوری بتواند به عکاسی کمک کند؛ برای مثال، در مرحله ویرایش یا ادیت عکس. به اعتقاد من، بهتر است هوش مصنوعی در نقش یک ابزار کمکی مورد استفاده قرار بگیرد، نه اینکه از صفر تا صد ایده عکاسی را خودش بسازد.
خوشبختانه در حال حاضر، هوش مصنوعی هنوز نمی‌تواند به‌راحتی وارد برخی شاخه‌های عکاسی، مانند عکاسی مستند و پرتره، شود و جایگاه عکاس را در این زمینه‌ها به‌طور کامل بگیرد. البته ممکن است در آینده توانایی‌های بیشتری پیدا کند، اما در حال حاضر، چنین قابلیتی به‌صورت کامل وجود ندارد.
در مورد اهداف شخصی‌ام نیز باید بگویم که از ابتدای شروع عکاسی، هدفم این بوده و همچنان هست که آثارم به‌مرور زمان در هنر کرمانشاه و ایران ماندگار شوند.
شاید در نگاه اول، رسیدن به چنین هدفی دور از دسترس به نظر برسد، اما تلاش می‌کنم تا جایی که توانایی و سوادم اجازه می‌دهد، این هدف را به واقعیتی قابل دسترس تبدیل کنم. برای رسیدن به آن، باید همچنان یاد بگیرم، تجربه کسب کنم و به فعالیت در این مسیر ادامه دهم.
امیدوارم در آینده بتوانم آثاری خلق کنم که علاوه بر بیان نگاه و دغدغه‌های شخصی‌ام، بخشی از هویت فرهنگی و انسانی جامعه را نیز بازتاب دهند و جایگاهی ماندگار در هنر کرمانشاه و ایران پیدا کنند.
اختصاصی جام کوردی
۱۴۰۵/۱۰۱