به گزارش جام کوردی، تا زمانیکه سیبزمینی فقط از مزرعه برداشت و به صورت خام از استان خارج شود، بخش بزرگی از ارزش اقتصادی آن هدر میرود.
زیرا سود اصلی، نه در فروش محصول خام، بلکه در فرآوری، بستهبندی، تولید چیپس، سیبزمینی نیمهآماده، نشاسته و دیگر محصولات جانبی است؛ همان حلقهای که سالهاست در اقتصاد کشاورزی کرمانشاه مفقود مانده است!
فقدان صنایع تبدیلی، فقط یک مسئله صنعتی نیست؛ این مشکل مستقیماً بر زندگی کشاورزان محلی اثر میگذارد.
وقتی بازار اشباع میشود یا قیمت افت میکند، کشاورز ناچار است محصول خود را با کمترین قیمت بفروشد؛ در حالیکه اگر کارخانههای فرآوری فعال باشند، بخشی از تولید جذب این واحدها شده و بازار به تعادل میرسد.
اقدامی که نتیجه آن، ثبات قیمت، کاهش وابستگی به دلالان و افزایش درآمد تولیدکننده خواهد بود.
کرمانشاه البته از یک مزیت دیگر نیز برخوردار است؛ همسایگی با عراق. مرزهای تجاری استان میتوانند سکوی صادرات محصولات فرآوریشده باشند، نه فقط دلخوش به کامیونهایی باشیم که سیبزمینی خام را از استان خارج میکنند!
صادرات محصول نهایی، ارزش افزوده بیشتری ایجاد میکند، اشتغال بیشتری به همراه دارد و سهم کرمانشاه را از تجارت منطقهای افزایش میدهد.
در کنار این ظرفیت، توسعه تولید بذر سالم، اصلاح شیوههای آبیاری، کاهش مصرف آب و حمایت از فناوریهای نوین نیز میتواند تا حدودی کیفیت و میزان تولید این محصول را بهبود بخشد.
البته این اقدامات زمانی به نتیجه میرسد که زنجیره تولید تا بازار کامل باشد. در غیر این صورت، افزایش تولید بدون ایجاد بازار پایدار، فقط بحران قیمت را عمیقتر خواهد کرد.
کرمانشاه اکنون برای تبدیل شدن به قطب کشاورزی و صنایع غذایی غرب کشور، بیش از هر چیز به تکمیل زنجیره ارزش نیاز دارد.
از همین رو احداث صنایع تبدیلی دیگر یک انتخاب نیست؛ ضرورتی است که هم از کشاورز حمایت میکند، هم اشتغال ایجاد میکند و هم فرصتهای صادراتی استان را به درآمد واقعی تبدیل خواهد کرد.
لذا تا زمانیکه این حلقه مفقوده تکمیل نشود، بخش مهمی از ثروت سیبزمینی کرمانشاه، پیش از آنکه به سفره مردم یا بازارهای صادراتی برسد، از دست خواهد رفت!
اختصاصی جام کوردی
۱۴۰۵/۱۰۱