بیشک یک خبرنگار کرمانشاهی، جغرافیای متفاوتی را تجربه میکند. استانی که هم مرز دارد، هم مسیر بزرگترین اجتماع مذهبی جهان است، هم ظرفیتهای اقتصادی و گردشگری دارد و هم با چالشهایی مانند بیکاری، خشکسالی، مهاجرت و توسعه نامتوازن روبهروست!
روایت این داستانها، کاری نیست که همیشه با پشت میز نشینی و چند تماس تلفنی کوتاه انجام شود؛ خبرنگار گاه باید در میدان عمل باشد و گرمای ۵۰ درجه مرز را تحمل میکند و گاهی سرمای زمستان اورامانات را...
اما پرسش اینجاست؛ آیا جامعه و بویژه مسئولین همانقدر که از خبرنگار انتظار دارند، برای او امنیت و آرامش فراهم کرده اند؟!
واقعیت این است که بسیاری از خبرنگاران کرمانشاه، مانند دیگر همکارانشان در سایر نقاط کشور، هنوز با دغدغههایی مانند امنیت شغلی، بیمه، درآمد پایدار و حتی داشتن یک قرارداد حرفهای دست و پنجه نرم میکنند!
از همین رو بسیاری برای تأمین معاش ناچارند چند شغل داشته باشند و یا نهایتا در کنار خبر؛ سفیر رپورتاژ ادارات مختلف باشند؛ اتفاقی که نه به سود خبرنگار است و نه به سود کیفیت رسانه!
با این حال، هر صبح که اتفاقی در گوشهای از استان رخ میدهد، نخستین کسانی که راهی محل حادثه میشوند، همین خبرنگاران هستند. رسالت کاری آنها ساختن پل میان مردم و مسئولان است؛ پلی که اگر نباشد، بیاعتمادی جای گفتوگو را در جامعه میگیرد.
روز خبرنگار، نباید محدود به تقدیرهای کلیشهای و هدیههایی باشد که هر سال آب میروند؛ این روز باید فرصتی برای بازنگری در وضعیت رسانهها و خبرنگاران باشد؛ فرصتی برای شنیدن دغدغههای این قشر و تقویت رسانههای محلی که با کمترین امکانات، بیشترین نقش را در آگاهیبخشی جامعه ایفا میکنند و البته طی سالهای مدید تعداد زیادی از آنها حذف شده و یا به دلیل فشار مالی خواسته یا ناخواسته کنار کشیدهاند.
با تمام این تفاسیر کرمانشاه به حضور این گوش ها و چشمهای بینای جامعه احتیاج دارد؛ همانقدر که خبرنگاران به حمایت، امنیت شغلی و احترام حرفهای نیاز دارند.
امروز اگر توسعه را بدون رسانه تصور کنیم، در واقع بخشی از مسیر را نادیده گرفتهایم؛ زیرا هیچ توسعه پایداری بدون گردش آزاد اطلاعات، نقد منصفانه و رسانههای مستقل و مسئول شکل نخواهد گرفت.
لذا شاید بهترین هدیه برای خبرنگاران، نه یک لوح تقدیر، بلکه ایجاد شرایطی باشد که بتوانند با خیالی آسوده، مستقل، حرفهای و با امید، حقیقت را روایت کنند.
به امید آنکه روزی برسد که ۱۷ مرداد تنها یک مناسبت تقویمی نباشد؛ روزی باشد برای پاسداشت واقعی کسانی که با وجود همه تنگناها، بیثباتیها و مخاطرات، چراغ آگاهی را روشن نگه میدارند، حقیقت را روایت میکنند و با مطالبهگری، در برابر تخلف و بیتفاوتی میایستند.
روزی که احترام به خبرنگار، نه در پیامهای تبریک، بلکه در امنیت شغلی، معیشت آبرومند و حفظ کرامت حرفهای آنها معنا پیدا کند. به امید آن روز...
لیلا سعدوندی/ اختصاصی جام کوردی
۱۴۰۵/۱۰۱